Geloofsgesprek

‘Ze had een albasten flesje met zeer kostbare olie bij zich en goot die uit over zijn hoofd.’ (Matteüs 26:7)

Donkere wolken pakken zich samen boven Jezus’ hoofd. Aan de ene kant zien wij de overpriesters en de oudsten met hun besluit om Jezus te doden. Aan de andere kant zien wij Judas met zijn besluit om Jezus te verraden.

Maar in het midden staat zij, een vrouw uit Bethanië. Zij staat in het licht, terwijl die anderen in het donker staan.

Het gebeurt in het huis van Simon de melaatse waar Jezus te gast is, Opeens is zij daar, ze is zomaar binnengekomen. Wie zij is, wordt ons niet verteld. Als zij bij Jezus gekomen is, breekt zij een kruik vol kostbare olie en giet de olie uit over Jezus’ hoofd.

Zij doet het uit liefde voor Jezus. Zij is blij met zijn aanwezigheid, ze eert Hem met het kostbaarste wat zij heeft.

Zij zalft een tot de dood veroordeelde. Wat zij doet lijkt zo zinloos te zijn. Wat haalt het uit? En toch is wat zij doet niet zinloos. Haar daad is het meest menselijke antwoord op het lijden dat Jezus zal worden aangedaan. Zij laat zien dat het toch zin heeft om iets gewoon uit liefde te doen, ook al verandert er aan de omstandigheden niets.

De leerlingen van Jezus vinden het maar verspilling. En het is waar: de wereld is vol van verspilling. Maar wat deze vrouw doet, is dat niet. Wat zij doet uit liefde zal niet verloren gaan. Tegen de donkere achtergrond licht de waarde van wat deze vrouw doet alleen maar des te helderder op. Jezus zal de nacht van het lijden tegemoet gaan, maar door wat deze vrouw doet, wordt het even licht om hem heen. Even is het Pasen.

Wie net als deze vrouw zelf innerlijk geraakt is door de liefde van God in Christus, wil ook zelf liefde geven. Zo zijn ook wij geroepen om goed te doen, om liefde te geven, ook al denken wij soms dat het zo weinig uithaalt. We mogen erop vertrouwen dat wat uit liefde gedaan wordt, zal blijven. Al het andere zal uiteindelijk geen waarde hebben, maar wat uit liefde gedaan wordt zal standhouden tot in eeuwigheid

Wim Everts

 

Gedachten bij een omgespitte akker                                                            

Onlangs maakte ik een wandeling in het buitengebied tussen Aalten en Bredevoort. De winterzon scheen uitbundig, en vogels zongen alsof het al lente was. Opeens zag ik een stukje grond dat al helemaal omgespit was. Een kleine akker, voorbereid op een nieuw seizoen van zaaien en groeien.

Al lopend trof mij een parallel met de tijd van het kerkelijk jaar waarin we leven: we staan aan het begin van de veertigdagentijd, maar het uitzicht op Pasen ís er al. De zon van Gods liefde zál opgaan over onze wereld en ook over ons bestaan.

Daarop bereiden we ons voor, misschien wel door de akker van ons eigen leven om te spitten en weg te doen wat een gezonde groei in de weg staat. Daarom heet de veertigdagentijd immers ook vastentijd: een periode van bezinning, door van bepaalde zaken af te zien en te bedenken wat je werkelijk nodig hebt. Wat je nu echt wilt, als mens tussen andere mensen. En wat je als kerk te zeggen hebt, te doen hebt in een wereld vol vragen én mogelijkheden.

Het is mooi, vind ik, dat het midden in deze veertigdagentijd ook Biddag is. Een dag waarop we voelen en vieren dat alles wat wij hebben ons gegeven is. Hoezeer we ook ons best doen, hoe hard we ook werken: het wezenlijke van ons leven wordt ons geschonken. Het is aan ons om daarvoor oog en oor te houden. Om daar soms letterlijk bij stil te staan en opnieuw te weten: ‘Dankbaarheid is de sleutel tot geluk’.

Dit alles bedacht ik op mijn wandeling. Het was nog winter, maar al gaande werd ik warm, van buiten en van binnen. Weer thuis sloeg ik m’n Liedboek open bij lied 982, een lied vol hoop en belofte:

     ‘…In de koude van de winter

     groeit de lente ondergronds,

     nog verborgen tot het uitkomt,

     God ziet naar de schepping om’.

Hoe staat het met de akker van ons leven?

Zijn we al klaar voor een nieuwe lente?

  1. Marieke Andela-Hofstede

As de liefde maor blif winnen kump ut allemaol wal good!

Logisch natuurlijk om de overdenking in KerkVenster, dat op Valentijnsdag verschijnt, met een liefdesliedje te beginnen 😉.

Maar voor mij is het niet zomaar een liedje over de liefde. De titel van dit lied helpt me ook vaak om keuzes te maken of beslissingen te nemen.

Ik heb altijd met mensen gewerkt, eerst vijfentwintig jaar in de gezondheidszorg en nu alweer drie jaar in de kerk. In de gezondheidszorg (en ook in de kerk) zijn veel regels en protocollen. Op zich is daar niets mis mee. Regels geven houvast, je weet waar je aan toe bent. En als je je aan de protocollen houdt, weet je zeker dat er niets fout kan gaan. Tenminste…ooit had ik een vergadering in de directiekamer van een instelling en het viel ons op dat het er wel erg koud en donker was. De zonwering was naar beneden en de ramen stonden open, terwijl het buiten niet warmer dan 10 graden en bewolkt was. Wat bleek? Hartje zomer, bij 35 graden, was de afspraak gemaakt dat ’s ochtends vroeg de zonwering naar beneden gelaten moest worden en de ramen moesten worden opengezet. En aan dit protocol hield men zich nog steeds netjes. We hebben er smakelijk om gelachen (en koud vergaderd). Maar dit voorval zette me wel aan het denken. Want hoe vaak gebeurt dat wel niet? Er worden regels en protocollen gemaakt, ze worden trouw nagevolgd en al gauw zijn we vergeten waarom ze ooit in het leven zijn geroepen.

Oké, regels en protocollen zijn belangrijk, ze zijn nodig om structuur aan te brengen, grenzen te stellen, richting te geven. Maar dat wil niet zeggen dat we zelf niet meer hoeven na te denken, dat we geen vraagtekens mogen zetten bij regels en dat protocollen niet veranderd mogen worden.

Een cliënt van mij zei ooit tegen me: ‘Die mensen die zich zo strak aan de regels houden, durven zelf geen verantwoordelijkheid te nemen.’ Dit was een eyeopener voor mij.

Het is heel goed om kritisch te blijven kijken naar alle regels en protocollen (en dogma’s!) en je soms dus wat minder strak aan regels te houden als de situatie daarom vraagt.

(…) een wetsleraar, stelde ​Jezus​ een vraag. Hij zei: ‘Meester, wat is de belangrijkste regel in de wet?’ Hij hoopte dat ​Jezus​ iets verkeerds zou zeggen.

Jezus antwoordde: ‘De eerste en belangrijkste regel is deze: «De Heer is je God. Je moet van hem houden met je hele hart, met je hele ziel, en met je hele verstand. » Maar de tweede regel is net zo belangrijk: «Van de mensen om je heen moet je evenveel houden als van jezelf. »  Die twee regels zijn de basis van de wet en van de andere ​heilige​ boeken.’

(Matteüs 25: 35-40, BiGT)

Dus als je mij vraagt: ‘Mag/kan dat eigenlijk wel? Is dat wel volgens de regels?’, dan probeer ik te antwoorden met: ‘Ach, as de Liefde maor blif winnen, kump ut allemaol wal good!’

(Dit lied van Daniël Lohues is te beluisteren op youtube.com/watch?v=QaNTnBqZKRM)

Door Heidi Ebbers

Door Heidi Ebbers

#DOESLIEF

#DOESLIEF, zo heet de nieuwe campagne van Sire (Stichting Ideële Reclame). De campagne wil mensen bewuster laten nadenken over hun gedrag en aansporen om wat liever tegen elkaar te doen. Omdat ik nieuwsgierig was heb ik het #DOESLIEF-pakket gedownload. ‘Met dit pakket maak jij het internet weer een lieve plek!’ werd mij beloofd. Het pakket bevatte verschillende tips en, omdat plaatjes soms meer zeggen dan woorden, een aantal emoji’s om een positieve draai te geven aan negatieve reacties. Zou het écht zo simpel zijn? Is dit allemaal niet wat naïef? …Maar nu betrapte ik mezelf dus op een reactie waar ik altijd zo’n hekel aan heb: ‘lief doen’ af doen als ‘lekker makkelijk’ en ‘naïef’. Want écht ‘lief doen’ is volgens mij alles behalve naïef en gemakkelijk.

 

Lief doen, liefde als levenshouding, is heel doelbewust en vaak verschrikkelijk moeilijk. Diep onder de indruk was ik van het verhaal van Ferry Zandvliet die in Dreamschool (van maandag 4 maart, NPO3) aan de leerlingen vertelt dat hij na een terroristisch aanslag, die hij ternauwernood overleefde, besloot om het helemaal anders te gaan doen. Na de aanslag wilde hij niet meer boos zijn en maakte hij een tegenbeweging, hij ging juist op zoek naar verzoening. Ook de leerlingen van Dreamschool waren onder de indruk van zijn verhaal. Joëlle (één van de leerlingen van Dreamschool), die ook veel boosheid kent, zei: ‘Ik heb wel respect voor hem dat hij gewoon, euh…líef kan doen.’

Lief doen…je staat er vaak niet bij stil hóe belangrijk het is. In de Bijbel lezen we zelfs dat, als je geen liefde hebt voor anderen alles wat je doet zinloos is. #DOESLIEF had dus zomaar in de Bijbel in gewone taal kunnen staan 😉. In 1 Korintiërs 13 beschrijft Paulus wat liefde is. (Best grappig trouwens om dit Bijbelgedeelte eens naast de tips uit het #DOESLIEF-pakket te leggen. Ik zag wel overeenkomsten…)

1 Korintiërs 13: 4-7 (Samenleesbijbel)

 

           Wat is liefde?

 

Liefde is: geduldig en vriendelijk zijn. Liefde is: niet jaloers zijn, niet vertellen hoe goed je bent, jezelf niet belangrijker vinden dan een ander.

Liefde is: een ander niet beledigen, niet alleen aan jezelf denken, geen ruzie maken en geen wraak willen nemen.

Liefde is: blij worden van het goede, en een hekel hebben aan het kwaad.

Door de liefde verdraag je alles wat er met je gebeurt. Door de liefde blijf je geloven en vertrouwen. Door de liefde blijf je altijd volhouden.

 

In de Samenleesbijbel staan onder dit bijbelgedeelte een aantal gespreksvragen o.a.:

Lees het stuk over wat liefde is (vers 4-7) nog eens, en kies een kenmerk van de liefde uit. Ben jij wel eens ‘lief’ op deze manier?

Een mooie vraag waar ik de komende tijd eens over na wil denken….