Bemoediging/suggestie in crisistijd

Van binnen, versje

Al lijk je gewoontjes, van binnen ben jij
oneindig belangrijk en helemaal vrij:
vrij om te denken, te voelen, te dromen,
te houden van iets, of in opstand te komen.

Al loop je in uniform strak in de rij
van binnen ben jij als een veulen zo vrij.
Dus ren door je weiland en spring met je hoeven,
vergeet nooit je binnenste vrijheid te proeven.

Want wij zijn geschapen naar Gods beeld.
Dat voel je het meest als je lacht en speelt,
maar ook als je meevoelt met mensen die treuren,
daarin kan Gods liefde opnieuw gebeuren.

2020 tekst en illu Marjet de Jong

https://www.geloventhuis.nl/2020/proef-de-vrijheid/vertellen/van-binnen-versje.html

Trouwe God,
geef ons de wijsheid en de kracht om met elkaar een weg te vinden naar het Licht, naar de morgen die komen zal.
Help ons niet in onze angst te verdrinken, maar ons hart open te houden voor U God en voor onze naaste, om lief te hebben.
Geef troost en kracht aan de mensen die ziek zijn, die eenzaam zijn, die zich buitengesloten voelen en angstig zijn.
Geef kracht en uithoudingsvermogen aan de mensen die zich inzetten in de zorg voor anderen.
Laat ons delen met elkaar van de producten die we kopen in de supermarkt, bevrijdt ons van de angst tekort te komen.
Geef vrede in onze harten.
Maak ons een liefdevol cordon van mensen die als één groep immuniteit opbouwen om de kwetsbaren onder ons te beschermen.
Help ons daarbij God, dat vragen wij in naam van uw Zoon, onze Heer en Broeder, Jezus de Christus, amen.
Ronald Dashorst

Zegenbede:

Dat je tevreden mag zijn met wie je bent.
Dat je mag lachen en huilen met de mensen om je heen, dichtbij en ver weg.
Dat jou hart de Liefde mag vinden die alles zal overleven.
In al de veranderende seizoenen van je leven wens ik jou…

… Een muur tegen de wind
en een vuur tegen de kou
een jas tegen  de regen
en een vriend voor onderweg.

(Trinity, May You have. Hier te beluisteren https://www.youtube.com/watch?v=5HG7JB8Z0g4)

Telkens
als zij
tegen tranen vecht
staande
voor haar enige recht,
gewapend met kwast en schort
zich heftig
op de metershoge haag
van de afwas stort.
Zit daar voor haar keukenraam steevast
een kerel
deftig
in een pak van merel.
Vrouw, zingt hij,
stap gauw door de ruit,
dan piepen we er even tussennuit.

Vandaag verdwijnen we naar de zonneschijn
van zo’n zalige zomerwei,
waar nog nèt niet is gemaaid het wuivende gras,
‘t is juni en het heeft pas
geregend en alles is mooi.
Mooi! Omdat zoveel te bloeien begint,
puur blauwt er de lucht en klaar
zoelt de zomerwind een spel met je haar.

De wei is vol
van klaprozen, margrieten, koekoeks- en korenbloemen.
Klaverdrie met hanenpoot, wolverlei met kaardebol
hier staat in bonte pracht
een harmonie
van kleuren zacht tot tintelend fel,
in een weergaloos spel
uitbundig het daglicht te zoenen.

Iris in een blauw jaquet,
naast hondsdraf met paardenstaart.
Heel frivool een pimpernel
met geitenbaard en een viool.
En, kijk daar ‘es, wat een grap,
hoe vlak voor de ogen van een hoge monnikskap
een wilde komijn zich vervlecht met dille
en is dat nu de roomse, de schijn of de echte kamille
die daar zo dik bevrind
met wikke, dat wilde kind
te knikhoofden staan in de wind?

Zie ,hoe dat doorgaans zo lastige span
brave hendrik en jan-kleef-an
nu heel behaag’lijk zit
tussen het maagdelijk wit
van ’t lievevrouwenbedstro
ook lief en heel koket zo.

Duivelsnaaigaren in een herderstas,
varkensgras met egelskop en een gele leeuwenbek,
de vrouw, zij schatert het uit van pret
en ook de kerel fluit zich gek.
Ze komen blikken te kort om alles te vergaren,
daar zien ze nog wilde rozen staan en wat verderop
verslingert de kamperfoelie zich aan
een paar verdwaalde korenaren.
Ereprijs!, voor het lange gras
het heeft zijn pluim al uit,
en vergeet-mij-niet toetert het fluitenkruid,
ook al houdt die malloot me bekneld en verstopt,
toe, geef me een kans want zie hoe ik wervelend draai
met de dansende bellen van hop.

Met heel dit stralende boeket
In haar keukenraam gezet
is ongemerkt
meer dan de vaat verwerkt.
Daar vliegt een kerel weg,
nog even klinkt van over de heg
zijn roep,
als een blije groet
van Hem,
die Zijn zon laat schijnen over goed
èn kwaad
waardoor het af en toe flink onweren doet
maar waar Hij dan toch
dwars doorheen
Zijn lichtende boog zien laat.

Ineke Hijink, Juni 1982

Gebed met die hande onder die kraan

Die water spoel oor my hande
maar die woorde steek vas in my keel.
Hoe bid ‘n mens in hierdie tyd?
Ons het nog nooit so iets beleef nie.
Heer, wees ons genadig.

Ek voel die seep tussen my vingers,
vryf my hande bo, onder, alle kante.
Skoonwas.
Dis mos u metafoor, Here.
Maar hoe moet ons dit verstaan in so ‘n tyd?

Wat kan ek bid met my hande onder die kraan?
Ek dink aan die kwesbares,
en wonder of ek ook een is.
Heer, wees ons genadig.

U roep ons om te volg.
U stel die voorbeeld van deernis en diens.
Maar hoe gee ons op ‘n afstand om?
Of lê die omgee juis in afsydig bly?
is hierdie ritueel van water en seep ons nuwe sakrament?
Heer, wees ons genadig.

Om ons tuimel die markte.
Besighede ly skipbreuk
en soos drenkelinge spoel mense uit
op strande van wanhoop.
So iets het ons nog nooit beleef nie.

Ek was my hande in gebed:
Heer, wees ons genadig.

Neels Jackson

Brief aan Corona
(Een denkbeeldig persoon)

Dag Corona!
Ik voel dat ik je moet schrijven,
want ik moet op afstand blijven.
Dank zij jou kom ik niet buiten
wil je vrede met ons sluiten????
Want je bent op oorlogspad
of is een wapenstilstand ook wat????
Je onzichtbare legers heb je ingezet
onze grenzen van vrijheid steeds verlegd.
Je verdubbelt steeds je legioenen
wereldwijd te veel om op te noemen.
Je hebt ons volkomen in je macht
en veel eenzaamheid gebracht.
En dan vooral niet te vergeten
dood en verderf heb je op je geweten.
Zelfs kwetsbare mensen zijn jouw doel
Corona heb je wel enig gevoel????
Maar Corona, je krijgt ons niet klein
hoe meedogenloos je ook zult zijn!
Weet je, je hebt ook iets goeds gebracht
en dat had je vast niet gedacht.
Liefde laat zich niet in quarantaine zetten
overstijgt alle regels en wetten.
Wat jij echt niet tegen kunt houden:
we zijn nog meer van onze dierbaren gaan houden!

                                                      Ank Wopereis

Lieve mensen

Ondanks alles wat er op dit moment in de wereld gebeurt,
Ondanks alle beperkingen die jullie worden opgelegd,
Ondanks alle verdriet, angst en bezorgdheid,
Willen wij jullie allemaal toch hele fijne Paasdagen toewensen.
Door deze kleine attentie willen wij laten weten,
dat jullie niet worden vergeten.

‘Als Ik denk aan Jou,
En Jij denkt eventjes aan Mij.
Dan voelt het ondanks de afstand,
Toch een beetje dichtbij.’

Een hartelijke groet aan jullie allen,

Namens de Kerkenraden van de Protestantse Gemeenten Aalten en Bredevoort

Bas Brezet, voorzitter PG Bredevoort

Gerard Helmink, voorzitter PG Aalten

Gebed

 Wat ik heel lang niet wist is hoe gebed helpt om je gevoelens te uiten, kwijt te kunnen, soms zonder dat je wist dat je die had. Ik heb het pas gemerkt toen ik dominee werd, voor mensen bad en alles in het gesprek bij Hem bracht.

 De afgelopen maand heb ik het voor mezelf ook ontdekt. Ik weet nog goed een moment aan het begin van deze crisis. Net als iedereen was ik behoorlijk uit het lood geslagen, maar rende wel door van het een naar het ander. Op facebook zag ik dat veel kerken hadden afgesproken om op hetzelfde moment het ‘Onze Vader’ te bidden. Ik besloot daaraan mee te doen, en voelde bij het bidden hoe diep het zat. ‘van u is de koninkrijk en de kracht’ staat in het gebed. Een erkenning dat God de baas is in de wereld, niet een virus. Op dat moment voelde het niet zo, en was het júist zo goed om dat eens zeggen, te bidden. Bij God neer te leggen.

 Nu zal niet iedereen dit zo meevoelen, maar ik denk wel dat veel van ons allerlei gevoelens onder de oppervlakte hebben. Angst. Onzekerheid. Verdriet. Je weet niet eens altijd dat je dat meedraagt, en het is niet zo eenvoudig om er geregeld over te praten. In gebed kan het. Stil zijn, voelen wat je voelt en bij Hem neerleggen.

Zoals Paulus het zegt in Romeinen 8: 27 God weet hoe wij van binnen zijn. Hij weet wat de Geest hem namens ons vraagt. Want het is zijn eigen Geest die voor ons ​bidt.

<< Video van Taize

Vergeet niet om hoop te houden

Geef het licht

Klik op de afbeelding om het filmpje af te spelen/ dubbelklik voor een vergroting.

Paaslied in coronatijd

Dit is een vreemde Pasen,
zo anders dan voorheen:
we bidden afgezonderd,
we zingen thuis alleen.
Met iedereen op afstand,
ook wie de dienst nu leidt:
een lege kerk, een beeldscherm,
wij vieren ver verspreid.
Geen zingende gemeente,
geen hartverrukkend koor,
hoe dringt dan nu de vreugde
van Pasen tot ons door?
Geef elk, aan huis gebonden,
toch de genade om
uw opstanding te vieren:
elk huis een heiligdom.
Niet van een kerk vol mensen
straalt nu de blijdschap af,
maar van het nieuws van vrouwen
die zien het lege graf;
van leerlingen die twijf’lend
naar Galilea gaan,
vol vreugde Hem herkennen:
de Heer is opgestaan!
In alle zorg en moeite
bedenken wij toch wel
wie voor ons heeft geleden,
wie daalde in de hel,
wie daar de weg ons baande,
geen dood die Hem nog bindt;
nu kan ons niets meer scheiden
van Hem die ons bemint.
Wij danken U met Pasen,
als kerk, hoe ook verspreid
en toch uw ene lichaam,
U dienend wijd en zijd.
Door thuis of bij een ziekbed
te zorgen voor elkaar
wordt hier het nieuws van Pasen
ook in ons leven waar.
tekst ‘This Easter celebration’ 2020
geschreven door Carolyn Winfrey Gillette
vertaald door Gert Landman in april 2020
te zingen op ‘Zolang wij ademhalen’ Lied 657
of evt. ‘De ware kerk des Heren’ Lied 968

Lachen en liepen

Het doet pijn: op het hoogtepunt van het kerkelijk jaar kunnen we elkaar niet lijfelijk ontmoeten – rond het licht van de paaskaars – om de Eeuwige de lof toe te zingen, om elkaar te bemoedigen en de opstanding van Christus te vieren. Het raakt ons in het hart van ons gemeente-zijn.

In de verhalen op internet, op tv en in de kranten, maar ook in de verschillende (telefonische) pastorale gesprekken klinken nu veelvuldig woorden van eenzaamheid en (doods)angst. 
Schrijnende gevoelens, die doen denken aan Jezus in de Hof van Gethsémané: 
‘Hij werd overvallen door doodsangst, maar bleef bidden; zijn zweet viel in grote druppels als bloed op de grond.’ (Lucas 22: 44) Anderen herkennen zich vooral in Jezus’ gevoel van Godverlatenheid op Goede Vrijdag.

Er is duisternis over de gehele aarde als Hij uitroept: ‘ELI, ELI, LAMA SABACHTHANI!’, dat is: Mijn God! Mijn God! Waarom hebt Gij Mij verlaten! (Marcus 15: 34). Van een ‘Vrolijk Pasen’ kunnen we dit jaar niet spreken. Die groet heeft me overigens altijd al tegengestaan. Het ‘Vrolijk Pasen’ associeer ik met glimmende folders van rijk gedekte tafels bij voorbeeldige gezinnetjes met goedgevulde beurzen. Folders die pijn doen aan de ogen van alleenstaanden, rouwenden, van mensen die nauwelijks rond kunnen komen, van ongewild kinderloze mensen en zieken.

Pasen kan geen Pasen zijn zonder Witte Donderdag en Goede Vrijdag. Het duister van die dagen en het glorend licht van Pasen horen bij elkaar, zoals dag en nacht bij elkaar horen. Het een lijkt niet te kunnen zonder het ander. 
Iemand schreef eens: ‘We kunnen het wonder van een zonsopgang enkel waarderen als we er in het donker op hebben gewacht.’

Wachtende op de zonsopgang mogen we weten dat wij innerlijk verbonden zijn met elkaar en met de Opgestane. Waar het c-virus veel leed en eenzaamheid veroorzaakt, kan het onze menselijke warmte en solidariteit niet doven. Waar God het verst weg lijkt, is Hij ons misschien wel het meest nabij. 
We doen het wonder van Pasen zeker geen onrecht als we het vieren in de stilte van ons hart, zij het met een lach én een traan.

Netty Hengeveld

Lachen en liepen in één buultjen? *

Morgenlecht bewaegt zich 
ongegenaerd deur de glieven 
van miene geslotten vensters, 
as in een umgekaerd gebed.

Ik laot’ eur geworden en zie ’t 
gebeuren hoe deur dat streppeltjen 
lecht de hele ruumte in een 
glunderenden gloed wördt ezet.

Miene ogen, nog glazig 
glanzend van de träöne, 
vergotten in den gruwelijken 
vergangen nacht, 
gloept vanuut de gapende groeve 
umhoge en gräölt inens geröst.

Is Paosen niet da-j in 
één buultjen liept en lacht?

* ‘Lachen en liepen in één buultjen’ betekent tegelijkertijd lachen en huilen.

Netty Hengeveld

Gebed:
God,
We willen U danken voor wat we ‘liefde’ noemen.
Een golf van warmte en verbondenheid door de wereld.
Een kracht die mensen vleugels geeft en inspireert,
waardoor er prachtige initiatieven ontstaan
en mensen zich met hart en ziel inzetten om anderen te helpen.

We willen U danken dat het ondanks alles gewoon lente wordt.
Voor vertrouwde, troostvolle muziek en woorden die we horen
zoals:

Je hoeft niet bang te zijn…

Maar God, dat is nog niet zo makkelijk in deze bizarre situatieaarin de wereld nu zit.
We worden overspoeld door angst en onrust.
We dreigen te verdrinken  win de storm van nieuws en meningen die ons onrustig en bang maken.

We bidden om wijsheid voor onze overheid die nu hele ingrijpende beslissingen moet nemen. Geef hen de kracht om deze grote verantwoordelijkheid te kunnen dragen.
En Heer, geef ons de moed om te leven vanuit vertrouwen en Liefde,
geef ons de moed om onze hand in die van U te leggen…

Je hoeft niet bang te zijn…

Maar Heer, wat is dat moeilijk als je mensen om je heen ziet die pijn lijden.
Omdat ze ziek zijn of omdat ze afgesloten zijn van de buitenwereld.

We bidden U om een zegen voor de mensen die zoeken naar een middel om het virus te bestrijden en voor al die mensen die, onder grote druk, zich inzetten om anderen te helpen in deze crisis.
Heer, geef ons de moed om te leven vanuit vertrouwen dat U ons beschermd en als een muur rondom ons leven zal zijn.

Je hoeft niet bang te zijn…
Maar er is zoveel dat ons bezig houdt…
In een moment van stilte zoeken we de rust
en leggen we bij U neer wat een ander niet voor ons verwoorden kan.

< stilte>

God,
U was er voordat wij er waren en U zult er altijd zijn.
In dat vertrouwen willen we in verbondenheid met elkaar het gebed bidden dat Jezus ons leerde:

Onze Vader die in de hemelen zijt,
Uw naam worde geheiligd
Uw koninkrijk kome
Uw wil geschiedde, gelijk in de hemel als ook op de aarde.
Geef ons heden ons dagelijks brood.
En vergeef ons onze schulden,
gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren.
En leidt ons niet in verzoeking,
maar verlos ons van de boze.
Want van U is het koninkrijk,
en de kracht, en de heerlijkheid,
tot in eeuwigheid

Amen

Stiltecentrum

Bijgaand twee foto’s uit het stiltecentrum van de St Joriskerk.

Naast de plek om een kaarsje te branden staat het bloemstuk uit de veertigdagentijd – aangepast voor deze situatie.

Het verbeeldt dat ondanks spanning en onzekerheid we hoop mogen blijven houden: in de bloembol zit nog iets moois verborgen voor de toekomst.

Daarbij viooltjes en primula’s: een stukje voorjaar dat verwondert en wat je hart verwarmt.

 

 

 

We luiden in Aalten en Bredevoort de klokken elke woensdagavond:
teken van troost en hoop!

Het coronavirus heeft een grote impact op het maatschappelijk leven. We leven mee met
allen die besmet zijn met het virus en met hen die iemand verloren hebben als gevolg van
het virus.
In het dagelijks leven zijn we gewend veel verschillende plekken op te zoeken, zoals ons
werk, de school, de sportclub, de winkels en uitgaansgelegenheden. Veel van deze plaatsen
zijn gesloten.
Ook veel kerken hebben besloten om hun deuren te sluiten. Kerken – de plaatsen waar
eendracht en hoop een thuis hebben – kunnen niet meer gebruikt worden om deze hoop te
verkondigen. Maar dat betekent niet dat de kerken niet van zich kunnen laten horen!
Elke woensdag van 19.00 uur tot 19.15 uur zullen de klokken van de Oude Helenakerk en de
St. Joriskerk luiden.
Als teken van hoop en troost; als signaal van respect voor alle mensen die werken in de
hulpverlening; en om mensen met elkaar te verbinden!

Nuttig, door ds. Folkert de Jong

De eerste dagen nadat het duidelijk werd dat allerlei kerkelijke activiteiten niet doorgingen ben ik ontzettend rusteloos geweest. Heen en weer banjeren naar mijn telefoon, losse ideeën opschrijven of juist de wereld inslingeren. Lukraak mensen bellen. Van die dingen.

Ik belde iemand die zijn zaak dicht moest doen. Hij had nadat de deuren voor maanden dichtgingen een goed uur door zijn kamer geijsbeerd. Op en neer. Op en neer. Rusteloos.

Ik wist niet goed in eerste instantie waar het van kwam. Toen de scholen dichtgingen kwam er een lijstje met ‘vitale beroepen’ die eventueel toch beroep op opvang konden doen. Dominee stond daar niet bij. Op een facebookgroep met predikanten werd dat uitgebreid bediscussieerd. Zijn we niet nuttig? Ook las Pieter Derks op Radio 1 een hilarische column over nuttige en nutteloze Nederlanders. Verrassing: Pieter Derks was nutteloos. Cabaretiers houden geen ziekenhuizen open.

Dominees ook niet. En toen merkte ik waar mijn rusteloosheid vandaan kwam. Plotseling kon ik veel dingen niet doen die ik toch zo nuttig achtte. Blijkbaar was mijn gevoel van eigenwaarde afhankelijk van wat ik kon doen. En wat moet je dan als je niks kan doen? Of in ieder geval veel minder?

Nu hebben ik en mijn collega’s andere manieren gevonden om de kerk gaande te houden. Zoals René de Reuver (voorzitter van de synode van de PKN) zei: ‘Het evangelie gaat door’. De beweging die Jezus startte gaat inderdaad ook door.

Maar ik heb wel een belangrijke les geleerd. Blijkbaar zat toch in mij de niet-zo-christelijke gedachte dat ik dingen moest doen om waarde te hebben. Ik moest ‘nuttig’ zijn. Ik leefde met de gedachte dat God van mijn ‘nuttige’ activiteiten afhankelijk was. En dat zijn toch dingen waarvan ik altijd zeg dat het niet zo is. Maarja, blijkbaar verkondig ik wel eens dingen die ik diep van binnen niet geloof.

Ik hoop dat ik het nu wél echt geloof. En vooral: ik hoop dat anderen het ook gaan geloven dat je waarde als mens niet afhankelijk is van dingen die je doet of niet kunt doen. Je bent eindeloos veel waard voor God. Niets van wat je doet of laat doet daar wat van af. Je bent ‘nuttig’ omdat God van je houdt. Dat is uiteindelijk genoeg.

Pieter Derks:
https://www.youtube.com/watch?v=U_y9SNcMBvg