Verslag van de ouderenmiddag in Bredevoort op 5 maart 2026
We hadden Hans Veldkamp en Wim Rutgers uitgenodigd, die ons lieten zien wat er de laatste 100 jaar veranderd is op de boerderij. Zij doen onderzoek en verzamelen foto’s van boerderijen, met name in Vragender en omstreken. Er waren per diersoort veel foto’s te zien en ook foto’s over wat er in het voorhuis allemaal veranderd is. Dat leverde voor veel van de 35 aanwezigen herkenning op en oja-belevenissen. Het was een goede combinatie van beelden, mooie verhalen en anekdotes die humoristisch werden gebracht. Dat zorgde in de pauze en naderhand voor veel gespreksstof over persoonlijke ervaringen van vroeger, maar ook over de toekomst van het buitengebied. Hopelijk kan het buitengebied een plaats blijven voor boeren met ook de mogelijkheid om er een boterham te verdienen.
We sloten af met een drankje en een hapje en gingen na een gezellige middag vrolijk naar huis.
Samen Eten
Op 14 april is er Samen Eten in ‘t Koppelhuis. Vanaf 17.30 uur is de inloop en rond 18.00 uur gaan we eten. Opgave graag voor 12 april bij Marjon Radstaak, tel. 06 2750 4112.
Ouderenmiddag
Op 15 april is er een middag in t Koppelhuis, verzorgd door Jan en Christien ter Haar. Zij zullen ons wat laten zien over glas in lood. Deze middag zal Elly Otten met haar harmonica aanwezig zijn om het geheel muzikaal te omlijsten. De middag begint om 14.30 uur, inloop is vanaf 14 15 uur. De uitnodiging volgt.
Bloemen op Palmpasen en in de Stille Week in Bredevoort
De Veertigdagentijd is een tijd van inkeer en bezinning, soberheid en duurzamer leven. Deze tijd kunnen we zien als een woestijnreis. De basis van de tafelschikking in de St. Joriskerk bestaat dan ook uit dorre takken, waartussen het verhaal zich telkens afspeelt.
De zesde zondag: Matteüs 21: 1-11
Hosanna voor de Zoon van David. Gezegend Hij, die komt in de naam van de Heer.
Met hoopvolle tekenen van geloof, hoop en liefde, soms in het klein, soms ook groter, blijven we vertrouwen en geloven dat de Geest de kerk brengt waar mensen zijn, midden in het leven. De liefde van de Geest blijft een rol spelen, verbeeld met de kleur rood. De hoop wordt verbeeld door bloembollen en groen is de kleur voor een goede toekomst.
Palmtakken wuiven het hosanna,
vreugde om een nieuwe begin
vol vertrouwen in de toekomst
Witte Donderdag: Johannes 13: 1-15
Jezus legde zijn bovenkleed af, sloeg een linnen doek om en goot water in een waskom.
Probeer de voetwassing voor je te zien. Jezus begon de voeten van zijn leerlingen te wassen en droogde ze af met de doek die hij omgeslagen had. Wat een gebaar. Het dienen van de medemens in deze vorm gebeurt ook in onze tijd, bijvoorbeeld in de zorg.
De voetwassing wordt gesymboliseerd met water, droogdoeken en bloeiende viooltjes.
Het viooltje staat voor nederigheid, het onschuldige en het zachtmoedige.
De wind waait,
Het maakt het grote klein,
witte bloemen
teer en onschuldig
als teken van zachtmoedigheid.
Goede Vrijdag: Johannes 19: 1-19, 37
Hij zei: Het is volbracht. Hij boog zijn hoofd en gaf de geest.
De laatste dagen van onze Heer, het ultieme lijden van de Mensenzoon en de Zoon van God. Al talloze malen gehoord of gelezen, toch maakt het verhaal elke keer indruk. Jezus was bezield om zijn levensweg en nu deze lijdensweg te gaan. Tot aan het kruis en de dood toe. Het past ons om stil te worden.
Voor de schikking zijn de klassieke symbolen gekozen zoals doornen en rode bloemen; doornen die het lijden onderstrepen en rode bloemen, ontstaan door de bloeddruppels van Christus op witte bloemen.
Het is stil geworden
pijnlijke stekels en
bloemen bloedrood
bij het kruis.
Eerste Paasdag: Johannes 20: 1-23
Na deze woorden blies Hij over hen heen en zei: ‘Ontvang de Heilige Geest’.
Op de paasochtend zagen Maria, Petrus en Johannes dat het graf leeg was, het lichaam van de Heer was er niet meer. De opstanding uit de dood. Halleluja.
Jezus kwam daarna bij de leerlingen en zei: ‘Ik wens jullie vrede. Zoals de Vader mij gezonden heeft, zo zend ik jullie uit.’ Na deze woorden blies Hij over hen heen en zei: ‘Ontvang de Heilige Geest.’ Jezus gaf de Heilige Geest door aan zijn leerlingen. Laat je op Paaszondag en in de komende tijd verrassen door de werking van de Heilige Geest.
Een feestelijke schikking moet het worden, met narcissen. De narcis die het nieuwe leven belichaamt, symbool van de lente, net als de bloesem.
Een bloeiende tuin
vol bloemen van het begin,
inspiratie
voor een brede beweging.
Bovenstaande teksten zijn (gedeeltelijk) overgenomen uit de brochure Symbolische schikkingen Veertigdagentijd 2026 van de landelijke kerk.
de bloemengroep Bredevoort
Bredevoort van slag
De afgelopen weken was er in Bredevoort sprake van verwarring. De mensen wisten niet meer waar ze aan toe waren. Het uurwerk van de Joriskerk op de Markt was daar de oorzaak van. De klok die menig Bredevoorter bij de tijd houdt, was van slag. Bij de mensen in het stadje zorgde dat voor chaos. Men vroeg zich af: Is de zomertijd al ingegaan, dat is toch pas eind maart? Ben ik nu te laat voor mijn afspraak, of loopt de klok een eind voor? Het was maar net van wat voor kant je de klok bekeek: kwam je van de Koppelstraat naar het centrum, dan was het 10 over 4, maar vanaf ‘t Zand gezien was het al kwart voor 6 geweest, terwijl het vanaf het Stadsbroek half 5 was.
Wat er aan de hand was, wist niemand, maar ze raakten wel de draad kwijt. Men was gewoon om even op te kijken naar de toren of alles nog volgens planning verliep. De kerktoren gaf altijd de juiste koers aan, maar dat was nu niet meer zo. Wat zou er aan de hand zijn met het oude getrouwe uurwerk? Het was dé gespreksstof van menig voorbijganger en van de praatjes bij de Spar. Dat er iets niet klopte daarboven in het raderwerk, dat was wel duidelijk.
Buurman Ludo trok aan de bel. Reden voor de uurwerktechnici Eduardo en Hemmie binnen de kerk, om een grondig onderzoek in te stellen, om een einde te maken aan deze wanorde. Misschien moest het eeuwenoude uurwerk wel gerenoveerd worden en moest er een hoogwerker aan te pas komen?
Dat viel mee. Wat bleek? Het aandrijfmechanisme van het uurwerk had het zwaar te verduren, waardoor er vertraging ontstond in het uurwerk. Daardoor raakten de wijzers van slag en menig Bredevoorter ook. In de werkplaats werden de assen en tandwielen van een flinke smeerbeurt voorzien. Na terugplaatsing in de toren bleek Bredevoort weer helemaal bij de tijd te zijn. Gelukkig maar dat op die manier de orde weer hersteld kon worden.
Tekst en foto’s: Arjan Twigt
Geprakkizeer van ‘n tweeling.
In een warme boek zat ne tweeling. Dicht bi-j mekare, wiegend op ’t ritme van ’n kloppend hart.
‘Zeg,’ fluustern den enen, ‘denk ie dat d’r laéven is nao de geboorte?’
De anderen snuften wat. ‘Nao de geboorte? Wat mot dat wean dan? Dit is toch alles wat d’r is. Warmte, etten deur den streng, en ’n kloppende hart. Meer hef ’n mens toch neet neudig?’
‘Maor luuster dan es good,’ zei d’n eersten zacht. ‘Heur ie die stemmen wal ‘s? Zacht en leefdevol. En veul ie hoo wi-j soms edragene wordt? Ik geleuf dat wi-j neet allene bunt. Dat d’r Iemand is die ons dreg.’
‘Onzin,’ zei d’n andern. ‘Wat wi-j neet könt zeen, dat is d’r ok neet. Wi-j zit hier en as dit ophöldt, dan is ’t klaor.’
Den eersten blef stillekes. ‘Misschien,’ zei ’e nao ’n tiedje, ‘is dit hier moar ’n veurbereiding. Misschien goat wi-j straks naor ’n grotere wereld. Dat wi-j dan echt könt aodemen, zeen en lopen. Misschien löt God ons hier greujen, um straks geboren te wodden in ’t echte laéven.’
‘God?’ vroeg den anderen wat schamper. ‘Woar dan?’
‘In ’t hart dat wi-j heurt kloppen,’ zei den eersten. ‘In de leefde dee wi-j veult. Wi-j zit neet op onszelf. Wi-j wordt edroagen. Net as ’n kind in de boek van zien moder. Misschien is dizze tied moar ’n kleine buuk en is de dood straks gin einde, maor ’n geboorte in God zien grote wereld.’
’t Werd krapper en krapper in de boek. De wanden drukten an. Alles bewaog.
‘Ik bun bange,’ zei den anderen.
‘Dat snap ik,’ zei de eerste. ‘Maor misschien is angst moar ’t teken dat wi-j op ’t punt staot, geboren te wodden. Misschien wacht d’r licht. Misschien wacht d’r Iemand den zeg: ‘Welkom, mien kind.’ ’
En toen inens kwam d’r druk. En licht, ruumte en aodem.
Wat den enen dacht dat ‘t ende was, blek ’t begin. En misschien is ’t met ons net zo:
wat wi-j dood neumt, is veur Godne geboorte.
Dit verhaal is door Johan Eppink gebruikt in een dialectdienst en bewerkt door Arjan Twigt. Het is een dialect-vertaling van een bestaand verhaal.
ChatGPT zegt er het volgende over:
Dit verhaal wordt vaak toegeschreven aan Henri Nouwen. Hij gebruikte deze gelijkenis in preken en lezingen om uit te leggen dat de dood voor een gelovige geen einde is, maar een ‘geboorte’ in een groter leven bij God. De oorspronkelijke gedachte komt waarschijnlijk uit de joodse traditie, onder andere van Rabbi Shmuel of Lubavitch. Het verhaal is daarna in verschillende christelijke en joodse varianten doorverteld en aangepast.Het is dus geen verhaal met één officiële auteur, maar een geestelijke gelijkenis die door meerdere auteurs is gebruikt en bewerkt.