Paasgroetenactie PG Aalten

Op zondag 31 maart is er na afloop van verschillende kerkdiensten gelegenheid om paasgroeten te versturen naar gedetineerden d.m.v. kaarten. De paasgroetenactie is opgezet door Kerk in Actie en de kaarten worden na versturen in Nederlandse penitentiaire inrichtingen (gevangenissen) uitgedeeld. In deze aflevering van KerkVenster besteden we aandacht aan de paasgroetenactie. U kunt erover lezen in het artikel uit Diaconia, maar ook in het artikel dat we van ds. Anne van Voorst mochten ontvangen. Ds. Van Voorst, wel bekend in Bredevoort en Aalten, is voor een deel van zijn werktijd gevangenispredikant.

U kunt de kaarten voor deze actie ook bestellen via www.kerkvensterwebshop.nl

redactie KerkVenster

Paasgroetenactie PG Bredevoort

In de veertigdagentijd worden er door Kerk in Actie zeven verschillende diaconale doelen
aanbevolen. De diaconie van Bredevoort maakt daar altijd een keus uit, omdat het anders zo’n  waaier aan collectedoelen wordt. Wij willen collecteren tegen de kinderarbeid in India en voor Exodushuizen in Nederland, waarin gedetineerden geholpen worden bij de terugkeer in de samenleving.  Verder willen we op Palmpasen en Pasen meedoen aan de paasgroetenactie: ‘Het zijn niet zomaar groeten. De kaarten komen voort uit een project in een gevangenis. Onder leiding van de predikant gaan gedetineerden aan de slag met het thema van de veertigdagentijdcampagne ‘Een nieuw begin’. Ze praten erover en bedenken met elkaar een manier om dat thema te verbeelden. Zo’n paasgroet doet goed. De ontvangers realiseren zich dat er aan hen gedacht wordt. En dat er mensen zijn, die zich inleven in hun situatie. ‘Post ontvangen is een lichtpuntje’, aldus een ex-gedetineerde die jaren in het buitenland in de gevangenis zat. Pasen is een nieuw begin en het is goed om die boodschap elk jaar opnieuw door te geven.’
‘Ik wil kijken naar de mens die voor me zit’

Cobien van Koeverden Brouwer was vrijwilliger in de Bijlmerbajes en coördineerde tien jaar lang de paasgroetenactie van Kerk in Actie.

oen in de Protestantse Gemeente van Mijdrecht een gevangenispredikant lid
werd, was Cobien meteen geïnteresseerd in wat hij in de Bijlmerbajes deed. ‘Ik vond het mooi
om van hem te horen hoe hij met de gevangenen in gesprek ging, dus toen hij vroeg of ik eens mee wilde, hoefde ik niet lang na te denken.’

Cobien weet het nog goed, die eerste keer dat ze in de Bijlmerbajes kwam: ‘De gespreksgroep was in toren De Schans, daarvoor moest je eerst een heel lange gang door. Het was natuurlijk allemaal nieuw en vreemd voor me, maar ik weet nog wel dat die eerste avond heel goed was. Het viel me op dat de gevangenen erg hun best deden om deel te nemen aan het gesprek. En dat ze zoveel behoefte hadden aan wat aandacht en een luisterend oor.’

In spanning

‘Als je je realiseert dat het gewoon mensen zijn, zoals jij en ik. .. ‘, gaat Cobien verder:

‘Natuurlijk, ze hebben iets helemaal verkeerd gedaan, maar ze zitten in een situatie waar ze niet in willen zitten. Ze hebben zorgen, verdriet, om hun gezin of wat ook. En ze willen zo graag dat je naar hen omziet, dat je hen kent, dat je echt belangstelling voor hen hebt. Als je ze vaker ziet, kun je ook met ze meeleven. Dan weet je dat er net een zitting is geweest, ofzo, waarover ze in spanning hebben gezeten. Ik vergeet nooit die ene man die zei: ‘Als ik hieruit kom, dan zorg ik dat ik er nooit, maar dan ook nooit meer in kom.’ Hij vond de gevolgen van zijn daad zo vreselijk. Hij had zo’n spijt, en hij zei: ‘Ik moet iets doen. Ik moet de Bijbel lezen, want ik wil anders worden.’ ‘ Heel indrukwekkend vond ik dat. Ik wil steeds kijken naar de mens die voor me zit’, zegt Cobien. ‘Ze zijn alles kwijt, hun leven is kapot. Dat is voor
mij de betekenis van diaconie: wij zijn er voor mensen in knelsituaties. Ja, ik doe dit vanuit mijn geloof. Je leeft niet alleen voor jezelf, vind ik en dit is op mijn pad gekomen. En ik ben er blij om, want het heeft me heel veel gegeven.’

Paasgroet

Tien jaar lang nam Cobien deel aan de gespreksgroep in de gevangenis. En ondertussen werkte ze bij Amnesty International als contactpersoon voor de kerken. Ze organiseerde daar de schrijfacties dus toen Kerk in Actie haar vroeg of ze de paasgroetenactie wilde coördineren, was dat een logisch vervolg. En ook dat deed Cobien tien jaar met veel plezier. Dit werk is onlangs door twee nieuwe vrijwilligers overgenomen. ‘Ik deed alle technische voorbereiding, zorgde ervoor dat alles op tijd gebeurde. Dat er een thema gekozen werd en dat
daar door een groep gevangenen een verbeelding bij werd gemaakt. Daar lieten we dan kaarten van drukken die de kerken konden bestellen. De dienst waarin de eerste kaarten werden uit- gedeeld, was altijd erg indrukwekkend.
Dat was dan de afronding van mijn werk dat jaar. De reacties waren altijd zo mooi; je hebt geen idee wat het voor mensen betekent om zo’n kaart te krijgen. Dat is een teken van aandacht, van gezien worden, dat ze de moeite waard zijn. Zo belangrijk! De laatste jaren zit er ook een kaart aan vast met een postzegel erop die de gevangenen zelf kunnen versturen. Dat is voor hen echt een klein cadeautje. Ik heb een keer meegemaakt dat een man zo’n kaart kreeg. Hij zat net in de gevangenis en had nog geen contact met zijn familie gehad. Hij had geen geld om naar huis te bellen en toen kreeg hij die kaart. Met een postzegel erop. Hij zei tegen mij: ‘Ik heb echt gebeden om een oplossing en nu krijg ik een kaart die ik naar mijn familie kan sturen!’ Kijk, zo’n reactie, dat is prachtig. Dat is waarom de paasgroetenactie er is. Het doet veel meer dan je denkt!’

De paasgroetenactie: een bijdrage van ds. Anne van Voorst, gevangenispredikant.

‘Heeft u nog een kaartje voor me?’ Het is een vraag die me regelmatig gesteld wordt na afloop van de kerkdienst in de gevangenis. Degene die de vraag stelt, bedoelt dan een kaart waar al een postzegel op zit, afkomstig van de kaarten die met Pasen gestuurd worden vanuit de kerken. De kaarten zijn erg geliefd want heel wat gedetineerden hebben bijna geen geld. Ze kunnen maximaal €15,00 per week verdienen. Daarvan moeten ze een televisie-abonnement betalen. Dan blijft er nog €12,00 over. Niet veel als je dan verder geen familie hebt die je financieel kan ondersteunen. Of als je van die €12,00  nog geld naar huis wilt sturen, want dat gebeurt ook. Dan is een kaartje met een postzegel heel welkom want daardoor kun je toch iets van je laten horen.

Elk jaar komen er stapels en stapels kaarten binnen. In Vught zijn dat er meestal zo’n 300 á 400.  Verleden jaar lagen de stapels kaarten nog in de enveloppen, onuitgepakt op mijn bureau. Ik was in gesprek met een gedetineerde die over niet al te lange tijd naar buiten zou gaan. Hij zag ertegenop. ‘Ze moeten me buiten niet’ zei hij moedeloos. ‘De maatschappij beschouwt mij als het afvoerputje. Wie zit er nu op een bajesklant te wachten. Nee ze zullen me allemaal met de nek aankijken.’ ‘Daar geloof ik niets van’ zei ik. De gedetineerde keek me ongelovig aan. ‘U heeft makkelijk praten.’ Maar ik hoefde alleen maar op de enorme stapel enveloppen te wijzen. ‘Kijk’ zei ik: ‘dit zijn allemaal kaarten die mensen in de kerken buiten gestuurd hebben naar gedetineerden. Om hen te laten weten dat ze niet vergeten worden. Ze willen ook jou een goede Pasen toewensen’ .

De man keek met grote ogen naar de kaarten en zei niets meer. Zichtbaar onder de indruk van dit gebaar.

En zo is het heel bijzonder dat elk jaar weer zoveel kaarten gestuurd worden. Het is een klein gebaar maar betekent veel meer voor de ontvanger dan buiten ingeschat kan worden. Bovendien betekent het ook iets dat de afbeelding van de kaart ook altijd door een gedetineerde gemaakt wordt. Dit jaar is de kaart gemaakt door iemand die altijd te horen heeft gekregen dat hij lastig is en zeurt. Maar nu heeft hij de kans om zich op een positieve manier te uiten.

Kortom de actie voor de paasgroeten wordt van harte bij u aanbevolen!

ds. Anne van Voorst