Geloofsgesprek

Eén sneeuwvlok

Vanuit mijn werkkamer kijk ik uit over de tuin van de buren waar ontelbaar veel sneeuwvlokken zijn neergestreken. Een buurman schuift zijn stoep schoon. Kinderen met blijde gezichtjes worden op hun sleetjes over de stoep voortgetrokken. Weer teruggekeerd naar mijn beeldscherm zie ik een bericht dat getuigt van voortreffelijke naoberschap: er is in Aalten, Bredevoort en Dinxperlo een winterhulpdienst opgericht, bestaande uit boeren die zorgverleners met hun tractoren weer op weg helpen als ze vastzitten in de sneeuw. Een warm gebaar in een koude tijd. Een gebaar dat het NOS-journaal niet zal halen, maar wel een gebaar dat – net als dat ene sneeuwvlokje in het verhaal van een onbekende schrijver- een verschil maakt.

Het sneeuwt zachtjes en op een tak van een dennenboom zit een winterkoninkje.
Het anders zo drukke, kleine vogeltje, met zijn eigenwijze, rechtopstaande staartje, zit nu muisstil. Je hoort hem alleen tellen. Tellen? Ja, hij is bij 3.997 …
3.998 … 3.999 …
‘Wat ben je toch aan het doen?’ klinkt er opeens een stem. Het winterkoninkje valt van schrik bijna van de tak. ‘Mijn hemel!’, zegt hij tegen de witte duif, die op een andere tak in de boom zit. ‘Laat jij mij even schrikken. Ik had je helemaal niet gezien. Ben je er al lang?’ ‘Ja, ik ben er al een poos. Eigenlijk ben ik er altijd al geweest,’ zegt de duif. ‘Ik ben de vredesduif. Ik probeer de mensen eraan te herinneren, dat er vrede kan zijn. Maar nou weet ik nog niet wat jij aan het doen bent.’
‘Dat zal ik je vertellen,’ zegt het winterkoninkje. ‘maar ik heb eerst een vraag. Hoeveel
weegt een sneeuwvlok?’ ‘Niets, denk ik’, zegt de duif. ‘Dan luister maar eens’, zegt het winterkoninkje. ‘Gisteren zat ik ook te tellen. De hele tak lag vol sneeuw. Ik had al 4000 vlokken geteld en het ging maar door: 4001, 4002, 4003, 4004 … en toen, toen viel vlok 4005 en de tak brak! Ik lag midden in een hoop sneeuw op de grond. Dan ga jij me toch niet vertellen, dat die vlok niets woog.’
De duif is stil. Ík ga maar eens naar een andere tak, opnieuw beginnen, want nu ben ik de tel kwijt’, zegt het winterkoninkje. ‘Dag. En veel succes met je werk.’

 ‘Zou het aan die éne sneeuwvlok hebben gelegen, dat de tak gebroken is?’ denkt de
duif. ‘Als dat zo is …zou het dan met de vrede ook zo kunnen gaan? Wanneer er al zo
veel volwassenen en kinderen zijn, die vrede wensen, die proberen in vrede met elkaar
te leven, zou er dan nog maar één bij hoeven te komen om het echt vrede te laten
worden?’

 

Shalom,                                                                            Netty Hengeveld