Geslaagd, een pittige tijd zit erop   

De vlag ging uit, de rugzak is werkloos geworden en de opluchting is groot. Heidi Ebbers, de jongerenwerker van  de PG Aalten is geslaagd voor het examen van  kerkelijk werker in de Protestantse Kerk van Nederland. Een resultaat om je pet/hoed bij af te nemen en diep respect te tonen voor de arbeid en de studie die zij in vier jaar heeft volbracht, naast haar baan (60%) van jongerenwerker en dat kan bij lange na niet iedereen zeggen. Maar daarover later meer.

Op mijn vraag waarom ze voor deze nieuwe opleiding heeft gekozen antwoordt zij: ‘Ik kwam op een punt van: wil ik dit nog langer?’ Al 25 jaar had ze gewerkt als activiteitenbegeleidster, waarvan 10 jaar met cliënten die de ziekte van Korsakov hebben.

Ze was toe aan een nieuwe uitdaging en zo kwam ze in gesprek met de teamleider.Deze bracht haar op het idee om theologie te gaan studeren en pastoraal werker te worden Op dat moment was ze al jaren actief als vrijwilliger in het jongerenwerk van de kerk, maar ze had er nog nooit aan gedacht om daar haar beroep van te maken.

Heidi ging op zoek naar een geschikte opleiding en vond die bij Windesheim in Zwolle. ‘Ik heb toen gekozen voor de opleiding Godsdienst/Pastoraal werk. Volgend jaar gaat die opleiding HBO Theologie heten, de inhoud van de opleiding blijft hetzelfde. ‘Omdat ik zo enthousiast was over het jongerenwerk, vroegen ze bij het intakegesprek nog wel of ik niet de opleiding ‘godsdienstleraar’ wilde volgen. Maar ik ben veel meer een begeleider dan een leraar. Dus jongerenwerker past veel beter bij mij.’

Vier jaar geleden begon Heidi aan deze studie. Een hbo-opleiding, dat was wel even een ding voor haar. Aanvankelijk zag ze daar tegenop en heeft ze zich serieus afgevraagd of ze dat wel doen moest. Een megaklus, maar ze heeft geen moment spijt gehad van haar keus. Eén dag in de week naar school (Zwolle) op maandagmiddag en -avond en de rest studeren, opdrachten die je meekrijgt uitvoeren, onderzoeken doen, stagelopen enz. Wat het laatste betreft had Heidi geluk, in Aalten kon ze een stageplek krijgen onder leiding van jongerenpredikant Marten Jan Kooistra. Ze had de stage ook praktisch gekozen omdat ze daardoor na verloop van tijd op een aanstelling hoopte voor het jongerenwerk in de PG Aalten. Ds. Marten Jan Kooistra kreeg een beroep naar de Protestantse Gemeente van Woudenberg. En wie wil nou niet zo’n enthousiaste vrouw aan het werk die al vanaf haar 17e jaar vrijwilligerswerk doet voor de kerk? Het lukte haar dus, na het vertrek van ds. Marten Jan Kooistra om de begeerde aanstelling te krijgen. Inmiddels heeft ze een vaste aanstelling binnen de PG Aalten als jongerenwerker. De school was met deze situatie niet erg blij, ze zagen haar liever ‘op vreemde bodem’ stagelopen, maar Heidi zette door en het werd goedgekeurd.

Pittig

De opleiding was best wel pittig volgens Heidi. Veel deelnemers aan deze opleiding zijn in de loop van de tijd afgehaakt en van diegene die er overbleven zijn er maar enkelen van geslaagd. Dankzij haar  enthousiasme en haar doorzettingsvermogen om het doel dat ze wilde te bereiken,  heeft Heidi het gehaald. Op mijn vraag wat de titel van haar afstudeeronderwerp is antwoordde Heidi dat er dit jaar voor het eerst twee eindopdrachten waren. Een onderzoek en een (creatieve) presentatie met als thema ‘Identiteit in Professionaliteit’ (wie ben je in je werk). ‘Wat moet de lezer zich daarbij voorstellen?’ vroeg ik.  Toen moest Heidi diep nadenken en kon dat niet goed verwoorden, omdat ze meer een beelddenker is. Terwijl Heidi naar de juiste woorden zocht moest ik denken aan de uitzending op de TV van de avond daarvoor, de Max Masterclass met professor Scherder die ‘afasie’ behandelde, waarbij mensen een onderwerp wel in hun hoofd hebben maar het niet kunnen vertellen. Gelukkig had Heidi dat niet en vertelde het verhaal wat ze gemaakt had voor deze opdracht.                                                                                                                                Het komt in het kort hierop neer, dat ze een groot labyrint heeft gemaakt als symbool van haar levensweg en ‘de weg naar binnen’. Aan het begin hiervan stond haar levensboom en vervolgens kwamen in het labyrint allerlei zaken aan de orde die Heidi belangrijk vond in haar leven en haar werk, bijvoorbeeld haar mensbeeld, haar Godsbeeld, belangrijke waarden enz. Ik (A.A.) vind het moeilijk in woorden te vatten,  zoals Heidi dat uitlegde.  We waren het er over eens dat je een dergelijk project moeilijk verwoorden kunt, je moet het zien. Zie daarvoor het aparte kader bij dit artikel.

Daarnaast heeft Heidi onderzoek gedaan naar wat jongeren tussen 12 en 18 jaar belangrijk vinden met betrekking tot het jongerenwerk van de Protestantse Gemeente Aalten. De uitkomsten van dit onderzoek zullen door Folkert en Heidi gebruikt worden om het jongerenwerk verder vorm te geven.

Wat kun je nu met dit diploma?

Ik ben nu officieel kerkelijk werker. Ik mag dus ook voorgaan in bijzondere kerkdiensten, in Aalten zijn dat de regenboogdiensten en dan met name de kinderdiensten en diensten voor jongeren. Dat ligt natuurlijk het dichtst bij mijn werk. Als ik voor zou willen gaan in meer traditionele diensten dan heb ik daar een ‘preekconcent’ voor nodig van de PKN. Ik zou ook voor mogen gaan in huwelijksdiensten en uitvaartdiensten, maar ik mag niet de sacramenten bedienen.  Maar ik heb die ambities niet, ik heb gekozen voor het jeugd- en jongerenwerk en daar voel ik me prima op mijn plek!

Wat zijn de plannen voor de toekomst?

Heidi’s hoofd zit vol met ideeën, het komt er nu op aan om het goed te verwoorden en in de praktijk te brengen. ‘Ik wil in elk geval nog heel lang jongerenwerker blijven. Ik vind het ook leuk om met groepen te werken. Zo leid ik catechisatiegroepen en de It’s4U2 en daar kom je soms tot verrassende gesprekken. Zo was er een jongen, boerenzoon,  die het allemaal niet zo geloofde wat er vanuit het geloof verteld werd. Ik vroeg hem: ‘Maar de natuur dan, al die bomen, bloemen en het gras, waar komt dat dan vandaan?’ Waarop de jongen zei: ‘Het gres, dat löt mien vader toch greujen?’  Dat zijn dan van die momenten om op door te gaan, prachtige gesprekken vind ik dat. Maar ook van onverwachte gebeurtenissen kan ik enorm genieten. Zo werd ik op een avond geappt door een stel meiden:’ Kom je nog in Elim?’ Ik dacht dat ik een afspraak vergeten was, maar nee hoor, ze wilden gewoon even gezellig bijkletsen. (Iets waar ik graag even tijd voor vrij maak!)’

‘Zo kan ik verschillende voorbeelden geven, helaas komt het niet altijd even goed uit wat er gevraagd wordt maar als het enigszins kan, laat ik me in mijn enthousiasme voor de jeugd wel eens (ver)leiden.’

Jeugdhonk

Er zijn plannen voor een nieuw jeugdhonk bij de Zuiderkerk. Ik vroeg Heidi hoever het ermee staat.  ‘Niets is nog concreet,’ antwoordde ze ‘maar er zijn wel prachtige ideeën.’ Ze blijft in dezen diplomatiek omdat ze niet het gras voor andermans voeten wil wegmaaien. Ze hoopt wel dat er binnenkort vooruitgang geboekt wordt. Een mooie plek voor de kindernevendienst, voor Its 4U2, voor de catechisanten en voor de iets oudere jeugd. Heidi heeft daar wel mooie ideeën over, en met haar enthousiasme en inbreng zal het zeker goed komen.

Tenslotte wil ze graag haar lijfspreuk kwijt en die is:

They don’t care how much you know, until they know how much you care.’

Vrij vertaald: ‘Het maakt ze niet uit hoeveel je weet, totdat ze weten hoeveel je om hen geeft.

tekst: Arnold Arentsen