Tekst: Arnold Arentsen Foto’s: Aafke en Piet de Vries
Bij een fietstocht in onze mooie gemeente Aalten kwamen Ina en ik Aafke en Piet de Vries tegen. Na een praatje van ‘lang niet gezien’ en ‘hoe gaat het’ kwamen we al snel op hun project ‘Hulp aan de minst bedeelden in Roemenië’. Ze vertelden ons dat ze er mee stopten aangezien hun was medegedeeld dat de opslagplaats, in hetzelfde pand als Dorcas, door de eigenaar was opgezegd omdat daar een woningbouwproject gepland is. Ook vanwege het feit dat ze zelf de jongste niet meer zijn en het vervoer van de goederen een steeds groter probleem wordt, zagen ze zich genoodzaakt om op niet al te lange termijn te stoppen. Iets dat veel pijn doet, aangezien zij zoveel goede contacten en projecten hebben kunnen realiseren.
Hierover nadenkend vond ik het niet meer dan rechtvaardig om een artikel te maken voor KerkVenster waarin we nog eens terugkijken op hun vrijwilligerswerk voor mensen in Roemenië die leven in erbarmelijke omstandigheden. De redactie vond dit een goed idee, dus ik nam weer contact op met Aafke en Piet.
Wat schetste mijn verbazing toen ze vertelden dat ze toch doorgingen. Ze konden het niet over hun hart verkrijgen dat de projecten voor de mensen daar zouden stoppen omdat er geen opvolging was. Belangrijk argument daarbij was ook dat ze in de loop der jaren veel kennis hebben opgebouwd hoe de hulpverlening daar aangepakt moet worden, doordat ze zich niet laten wegzetten door mensen daar die het schijnbaar allemaal zo goed weten, maar vervolgens niets doen of het totaal verkeerd aanpakken. In overleg met de redactie is besloten om toch een artikel te maken, maar dan een kort overzicht van wat voor hulp daar gegeven wordt, en hoe projecten kunnen doodlopen door tegendraads overheidsbeleid of andere inzichten.
In 1994 begonnen Aafke en Piet met hun werk doordat Aafke thuis kwam te zitten en aan het breien sloeg. Via via kwamen ze in contact met mensen die in Roemenië contacten hadden. Het eerste project bracht hen bij een kindertehuis in Popesti, waar gehandicapte kinderen opgevangen werden die vaak een rugzakje met zich meedroegen. De eerste rit met hulpgoederen was met Henk Reinders, en ze ontdekten direct al dat ze hun werk vaak onder slechte omstandigheden moesten verrichten. Zo kwamen ze bij de Roemeense grens om 22.00 uur aan. De douane liet hen staan tot 5.00 uur de volgende morgen omdat de douaneambtenaren een voetbalwedstrijd gingen kijken. Vervolgens kwamen ze in contact met een lid van de Duitse Rotaryclub, die hun waardevolle adviezen gaf en wegwijs maakte in de gebruiken in dat land.
De taal was in het begin een probleem, daarom volgden Aafke en Piet een cursus Roemeens bij een dame in Apeldoorn. Ze leerden snel en zo werd de communicatie een stuk beter.
Hun eerste project was dus een kindertehuis met kinderen met een rugzakje. Ze troffen er kinderen uit gebroken gezinnen, de prostitutie of kinderen die door een organisatie in het tehuis waren geplaatst en vaak totaal verwaarloosd waren.
Naast het kindertehuis kwamen ze in contact met andere projecten, o.a. een tbc-kliniek. Daar ontdekten ze weer wat anders namelijk: een groep zigeuners die op hun kamer kippen hielden. Dat dit zo niet kon begreep men niet. De ommekeer bracht een arts die in dat tehuis was. Deze arts heeft daar toen een bejaardenhuis op poten gezet. Zij wist precies wat daar nodig was en daar konden Aafke en Piet goed op inspelen. Dat liep jaren goed, totdat er een nieuwe directie kwam, die niet de moeite nam om contact op te nemen met Piet en Aafke.
Vervolgens kwamen ze in contact met een vrouw die in een ziekenhuis moest bevallen omdat thuis bevallen daar vaak niet kan, aangezien de huizen daar niet op ingericht zijn. In dat ziekenhuis was groot achterstallig onderhoud. Dankzij een grote flessenbonnenactie bij Super de Boer konden ze de babyafdeling en de kinderafdeling laten voorzien van nieuwe linoleum. Het leggen daarvan gebeurde ook op vrijwillige basis door Aaltenaren.
Zo hebben Aafke en Piet diverse projecten helpen opzetten, maar er ook voor gezorgd dat die toekomstbestendig zijn. Ze hebben er heel wat uren in moeten steken om vooral mensen te overtuigen van het nut daarvan.
Veel dank zijn ze verschuldigd aan al die vrijwilligers, waaronder vele chauffeurs en eigenaren van vrachtwagens, die hun ingezamelde spullen naar Roemenië vervoerden. En ook aan alle bedrijven, particulieren en instanties die het financieel mogelijk maakten om dit werk te doen.
In totaal zijn Aafke en Piet 32 jaar in touw geweest, met ongeveer zeventig bezoeken aan de tientallen projecten in Roemenië. Lief en leed hebben ze gedeeld met de bewoners, de medewerkers en patiënten van diverse instellingen. Nog steeds is er een warme band met velen van hen.
Het verzorgingstehuis in Spinus waar zij, nadat de kindertehuizen in Alesd en Popesti gesloten werden, al ongeveer vijf jaar komen, blijven ze van noodzakelijke spullen voorzien. Dit geldt ook voor een tehuis voor o.a. naschoolse opvang. De directieleden van beide instellingen waren ook directieleden van de kindertehuizen in Alesd en Popesti. Met medewerking van MondiAalten en de diaconieën van Bredevoort en Aalten is het verzorgingstehuis van Spinus van o.a. bedden voorzien, terwijl ook de kamers van de bewoners opgeknapt zijn.
Op dit moment heeft de watervoorziening van het verzorgingstehuis hun aandacht, omdat de put opgedroogd is en de plaats Spinus nog niet op normale waterleiding is aangesloten. Medische spullen, zoals incontinentiemateriaal en verbandmiddelen, nemen ze nog graag in ontvangst.
Op kindertehuispopesti.nl kunt u ook het een en ander lezen. De bankrekening van de stichting is: NL81 RABO 0300 2880 93.
Hoewel hun gezondheid er niet beter op wordt, kunnen ze het niet loslaten. Het zijn control freaks en ze hebben een zwak voor de minderbedeelden. Dat houdt hen op de been.