Indrukwekkend verslag van Feras Aleleiw

Onderstaand is  het verhaal te lezen van Feras Aleleiwi. Hij vluchtte 5 jaar geleden met zijn vrouw Ghaidaa en kinderen vanuit Syrië naar een onbekende toekomst.
Ze wonen nu binnen de gemeente Aalten.
Hun zoon Ghassan schreef een persoonlijk verhaal dat onderdeel is van de expostie
“Kind van de vrijheid – Toen en Nu” in het Nationaal Onderduikmuseum in Aalten

Hieronder het indrukwekkende verslag van Feras Aleleiwi over de vlucht van hem en zijn gezin van Syrië naar uiteindelijk Nederland.

Op www.kerkvenster.nl kunt u ook het verhaal van de zoon van Feras Aleleiwi en Ghaidaa Gherra, Ghassan Aleleiwi lezen. Ghassan is een van de 9 hoofdpersonen in de wisselexpositie ‘Kind van de vrijheid’ in het Nationaal Onderduikmuseum.

Op een dag gingen ik en mijn vrouw Ghaidaa en mijn kinderen op bezoek bij mijn vader en moeder. Het was Suikerfeest. Het is een gelegenheid voor families om elkaar te bezoeken en felicitaties te brengen.

‘s Avonds, toen we naar huis terugkeerden, mochten we om veiligheidsredenen de buurt niet betreden door leden van het leger van Assad. In die tijd waren demonstraties en protesten tegen Assad begonnen. Protesten tegen onrecht en ongelijkheid. Mensen gingen de straat op om hun protest op een vreedzame manier te uiten en juichten om het beleid van repressie en respectloosheid voor mensen te veranderen. Maar de familie van Assad accepteerde geen publieke protesten. Ze reageerden zelfs door op mensen te schieten, arresteren en te martelen. Ik dacht op dat moment aan de toekomst van mijn kinderen. Vooral na de arrestatie van mijn zwangere vrouw in haar vijfde maand, alleen omdat ze tot een buurt behoort die tegen het beleid van Assad is. Toen had ik twee opties: eerst om in het leger van Assad te zitten en deel te nemen aan moorden en martelen of de tweede optie om in de gelederen van de oppositie te zitten en mijn familie bloot te stellen aan moorden, ontsnappen en angst. Ik heb dingen gezien die ik me niet kon voorstellen in mijn land, zoals moord, marteling en sloop van gebouwen en huizen op de hoofden van de bewoners. Ik moest een veilige plek vinden voor mijn vrouw en mijn kinderen. Toen besloot ik om naar Algerije te gaan op zoek naar veiligheid, maar er zijn geen buitenlanders die vergunningen krijgen om te werken en je kunt geen huis huren, het leven voor mij wordt moeilijker.

De reis naar Europa

Ik hoorde dat er boten varen van Tunesië naar Italië en ik ging op zoek naar waarmee ik contact kan opnemen om illegaal van Algerije naar Tunesië over te steken. Omdat ik de  Syrische nationaliteit heb, kan ik geen visum krijgen om legaal Tunesië binnen te komen. Ik kon eindelijk in contact komen met enkele smokkelaars. De oversteek, met drie kinderen van Algerije naar Tunesië, was ’s nachts een wandeling van zes uur over hobbelige zandwegen. De reis was nodig om de grens over te steken maar wel met onbetrouwbare mensen zonder emotie of genade voor kinderen, vrouwen of ouderen daarvoor had Ik het gevoel dat ik gewoon een ongelukkig dier was dat naar zijn folteraar werd getransporteerd. In Tunesië was er een illegaal verzamelcentrum voor vluchtelingen, waar ze moesten wachten totdat ze naar boten werden vervoerd. Het verzamelcentrum bestaat uit verlaten huizen, en er was geen eten en er waren  geen uitzonderingen op de behoeften van de ouderen en kinderen.

Boottocht

Het was tijd om naar het strand te gaan, we werden vervoerd in gesloten vrachtauto’s, met heel weinig zuurstof, ik kon bijna niet ademen. We kwamen aan op het strand ze schreeuw-den naar ons om stil te blijven totdat de rubberboot werd gestuurd om ons naar de grote boot te brengen. Dertig mensen moesten aan boord van dit kleine rubberbootje en even later sloeg de boot om en we lagen allemaal in het water het was ongeveer 02:00 uur ‘s  nachts. Ik schreeuwde in naam van mijn negen maanden oude dochter en toen was ik helemaal gek. Ik verloor mijn concentratievermogen, mijn vrouw kan niet zwemmen en mijn kinderen ook niet.

We zijn erin geslaagd om aan deze impasse te ontsnappen en bereikten de grote boot zoals beweerd, door de man die de reis leidde. Het was een boot van slechts acht meter lang, en er waren geen zwemvesten, geen eten, geen water helemaal niets.

Het zijn mensenhandelaren, dames en heren !

De boot had minstens zestig mensen, er was niet genoeg ruimte voor iedereen en je kon geen bezwaar maken .Het kostte ons 26 uur op zee totdat we op een Italiaans eiland aankwamen en werden gered door de Italiaanse kustwacht. Ik kan deze ervaring niet vergeten zolang ik leef en ik zal die ervaring ook nooit meer willen herhalen. Mijn excuses aan mijn kinderen, ik waagde mij in hun lot, ik had geen andere keuze.

Toen in Nederland

Weg zijn al mijn plannen en onzeker is mijn toekomst. Maar een feit is “taal is in dit land de sleutel die alle deuren opent. Ik weet dat ik opnieuw moet beginnen: een nieuwe taal, een onbekende cultuur en ander werk. Bahhh! Is dat wat ik wilde? Kun je je dit voorstellen ……………………………….. ?
Met beide handen worden geboden kansen gegrepen. Stampen en stampen om de nietszeggende Nederlandse woorden in je hoofd te prenten. Geen gelegenheid wordt onbenut gelaten om de taal, die niet je moedertaal is, eigen te maken. Dag in dag uit naar Doetinchem, naar school en dan op woensdagavond naar het Kulturhus om daar weer ondergedompeld te worden in het Nederlands. Vrije tijd is om te oefenen om nog meer te leren en beter te kunnen praten. Vrijwilligerswerk in het zorgcentrum Dr. Jenny. Daar kun je meteen het Dinxpers dialect onder de knie krijgen door gezellig te babbelen met de bewoners.