Wie is God voor jou?

Daar wilde ik achter komen bij vier van onze gemeenteleden. Gesprekken die alle kanten op gingen en allemaal heel verschillende antwoorden gaven. Logisch, want God heeft met iedereen een eigen, unieke band. Ik zou het liefst iedereen in onze gemeente, en daarbuiten, deze vraag eens willen stellen. Ilse, Eline, Richard en Henri waren bereid dat voor KerkVenster te doen. Ik hoop dat het u of jou inspireert om de vraag aan jezelf te stellen. Het kan mooie, ontroerende en eerlijke inzichten opleveren, net als in deze interviews.

Eline Groot-Nibbelink God als de God van muziek
We leerden elkaar kennen door de Diepgang. Waarom zit je daar bij?
Ik had geen leeftijdsgenoten om me heen om geloof mee te delen of ervaringen uit te wisselen. Dat gaf me op een onplezierige manier het idee dat ik anders was. Toen ik hoorde van de Diepgang dacht ik: Dat zou ik gaaf vinden. Er zijn mensen als ik!
De Diepgang is natuurlijk divers, niet iedereen is gelovig. Het gaat niet van: ik stel de vraag en jij geeft het antwoord en klaar. Er is ruimte voor verschillende oogpunten. Maar er is tenminste een plek voor geloof, waar ik wel mijn verhaal kan doen. Het is ook een heel gezellige groep, niet onbelangrijk.
Hoe komt het dat je gelovig bent?
Ik heb altijd gehoopt dat er meer is. Toen ik in groep 7 van de basisschool zat, zong mijn moeder in een koor op Goede Vrijdag. Tijdens de dienst werd er stilgestaan bij het moment van de kruisiging, en het koor zong. Dat was zo intens, ik moest opeens huilen. Ik dacht: Wat ik nu voel, dat is zo uniek, dat moet wel God zijn. Ik heb het paasverhaal al heel vaak gehoord, maar nog nooit zo gevoeld. Daar begon het wel. Ik realiseerde me dat Jezus ook voor mij aan het kruis is gegaan.
Muziek is belangrijk gebleven. Na een aantal jaar in een koor merkte ik: dit zingen is mijn moment met God in de week. Als ik iets zing van gospel of Opwekking heb ik altijd het gevoel dat er iets of iemand is waarvoor ik dat zing. Muziek is mijn contact met God.
Wie is God voor jou?
Lastig hoor. God kent mij, maar hoe kan God bij al die mensen tegelijkertijd zijn? Ik ervaar niet altijd dat God bij mij is. Maar als ik zing, merk ik dat God bij mij is en weet Hij dat ik voor Hem aan het zingen ben. Hij is iemand die erkend wat je doet voor Hem. God is de God van muziek. Als ik niet weet wat ik moet zeggen, dan weet de muziek dat wel.

Richard Hiddink God als rots in een chaotische wereld
Ik leerde je kennen toen we met een paar mensen in Elim de overstapdienst voorbereidden. Daarna kwam ik je geregeld tegen bij ‘Biertje met de dominee’. Wat trekt je daarin aan?
Dat is een moment om contact te maken, levenservaringen uit te wisselen. Zo kun je horen hoe die ander in het leven staat, levenslessen. In gesprek zijn hoort voor mij bij geloof, niet het eenrichtingsverkeer dat ik in mijn jeugd in de kerk vooral had.
Ik doe het niet volgens het boekje: Op zondag naar de kerk, na het eten bijbellezen, het plaatje zoals ik dat vroeger van thuis heb meegekregen. Het geloof speelt wel een andere rol, van bemoediging.
Daarom koos ik er ook voor om mijn kind te laten dopen. Om het besef niet alleen te zijn. Geloof geeft mensen steun in heel veel heel nare situaties. Al zou het niet waar zijn, alles één grote klucht, hoe erg is dat dan? In de basis kost het je niets. Of je geld geeft of betrokken bent bij de kerk is aan jou. Het vaste punt, dat is voor sommigen een huis of een persoon. Maar de Here Jezus kan je niet worden afgenomen. Als je daar je anker aan hangt, ga je nooit alleen. Mensen maken verschrikkelijke dingen mee; concentratiekampen, kinderen verliezen. Ze hadden hier steun aan. Dat is veel waard. Daarom mag geloof geen traditie worden, dat je vergeet waarom je het doet. Geloof moet je voeden, die vlam moet blijven branden.
Wie is God voor jou?
Om te beginnen is God degene die ik dankbaar ben. Ik heb een vrouw, kinderen, een huis. Dat heb ik gekregen. Daar geef ik God de eer voor, want je mag van geluk spreken. Want kijk eens hoe onzeker het bestaan is.
We zitten in een bubbel. Het veilige leven dat we hier in de Achterhoek hebben is de uitzondering. De structuur, de regelmaat is de on-regelmaat. Als we straks de coronacrisis achter de rug hebben, zitten we volop in de klimaatcrisis. En we hopen maar dat we morgen geen pushberichtje krijgen dat Poetin zich toch bedacht heeft en wel een stap over de grens met Oekraïne gaat zetten. Daarom is het voor mij belangrijk dat God een ankerpunt is.
Een basis van vertrouwen.

Dit gesprek hadden we een paar weken voor de inval in Oekraïne.

Ilse Maas-Heusinkveld God als de diepere laag achter het leven
Je bent best actief in de gespreksgroep, als ouderling in de jeugdraad en ook wel eens bij A-Company. Waarom zit je daar bij?
Ik kon als tiener weinig met de traditionele diensten en zei wel eens dat de psalmen ook het ‘chinese poesje mauw’ konden zijn. In de kerkdiensten had ik vaak het gevoel van ‘wat kan ik hiermee.’ Maar op een gegeven moment merkte ik dat, als je je handen uit de mouwen steekt, er heel veel kan en mag in onze gemeente. Eerst vanuit N-Joy en A-Company. Bij de diensten die we maakten, konden we meer: er was ruimte voor andere muziek en we konden de Bijbelverhalen dichter bij het dagelijks leven brengen. Ik heb in die tijd ook het zingen ontdekt, dat is nu een
belangrijk onderdeel van mijn geloofsbeleving.
Inmiddels kan ik ook weer wat meer met de traditionele diensten. Als je iets wilt waar je zelf wat aan hebt, zul je daar zelf een bijdrage aan moeten leveren. Henri vroeg me toen als jeugdouderling en ik dacht toen ‘Ja, dat vind ik mooi’. Ik had gemerkt dat ik zelf een plekje in de kerk kon maken. Als ouderling kan ik daaraan bijdragen, ook de volgende generatie.
Wie is God voor jou?
Geloof is me eigen geworden toen ik 13 was, na het overlijden van mijn opa en buurman binnen 24 uur. Ik kreeg een droom van mijn opa’s en buurman die lieten merken dat ik niet verdrietig hoefde te zijn. De droom keerde in die periode regelmatig terug. Er was veel licht, dat gaf zoveel troost. Toen kreeg geloof waarde naast ‘wat hoort’.
Iemand zei eens tegen mij dat wat voor haar de badmintonclub is, voor mij de kerk is. Nou, ik ben zelf lid geweest van een muziekvereniging en daar was zeker gemeenschap en gezelligheid. Maar de kerk heeft voor mij meer dan dat. De fanfare is prima, maar het is daar de muziek die verbindt, verder is iedereen heel verschillend.
Bij de kerk heb je veel meer een gedeelde basis. Hoe je naar het leven kijkt. Bijvoorbeeld: Ik ben nu zwanger (inmiddels bevallen van zoon Bram). Sommige mensen hebben het over kinderen ‘nemen’. Zo van: het biologische proces is gelukt. Voor mij is het toch anders, er zit meer achter. Een kind is me gegeven. Achter het hele proces dat biologisch zo werkt, zit een diepere laag. Dat is een visie waar we het in de kerk allemaal over eens zijn, hoe verschillend we ook zijn. Een kind kan niet toevallig ontstaan. God is schepper, die kun je niet perse aanwijzen, maar zit daarachter. Nu komen we weer in een nieuw seizoen, de lente begint, bloemen bloeien, dat is toch wonderlijk!

Henri van Eerden God als punt van dankbaarheid, steun en gemeenschap
Vanzelfsprekend reageert Henri in vloeiend Achterhoeks, wat ondergetekende niet machtig genoeg is om te schrijven, dus u zult het met een Nederlandse vertaling moeten doen.
Je was tot voor kort jeugdouderling, zo heb ik je leren kennen in de jeugdraad. Waarom werd je jeugdouderling?
Ik was gevraagd door Rianne Lammers, want ik had een paar jaar huiscatechese gedaan en zat in de clubleiding. Ik heb daar veel van geleerd en heb ervan genoten. Ik was altijd al kerkelijk actief. Zo ben ik opgevoed. In het begin van mijn tijd als jeugdouderling was het nog wat afwachten. Daarna rol je erin. En dan ga je meer en meer het reilen en zeilen van het kerkbestuur volgen. Dit heb ik met veel plezier gedaan.
We hebben een houtkachel, en als die houtkachel je geloof is en je doet er geen hout meer op, dan gaat het nog een poosje door maar daarna is het afgelopen.
Want je gaat niet meer, praktiseert niet meer, zoekt geen mensen meer op, geeft minder aan goede doelen, je bidt minder voor anderen. Dan verdwijnt het. Dit soort dingen moet je blijven herhalen. De kerk helpt om je erop te attenderen. Het opnemen van onderduikers had, denk ik, ook met geloof te maken. Ik geloof natuurlijk niet dat christenen beter zijn dan anderen, dat is onzin. Het geloof en de kerk kunnen je er wel aan blijven herinneren.
Maar ik ga eerlijk gezegd niet alleen voor God naar de kerk, maar ook om mensen te spreken. Voor eigen gezelligheid. Die gemeenschap in de kerk, maar ook daarbuiten, zoals de Oranjevereniging en de Loods, dat vind ik belangrijk. Ik geniet er ook van. Na bepaalde diensten kom ik vrolijk weer thuis, zoals na een Regenboogdienst. Zonder die diensten was ik misschien niet meer gegaan.
Wie is God voor jou
Dat is knap moeilijk. Ik ben ook niet zo van het uitspitten, van alles willen weten, zo van: ‘Als je dit denkt, kan dat niet’. Dan kan je haast niet meer geloven. Je moet het maar een keer aannemen. Als je er kracht uit krijgt dan is dat mooi. En als er na je tijd niks meer is dan heb je er geen last meer van. En als er wel wat is komt dát uit. Er is werkelijk niks ergs aan als ik er helemaal naast zit. Want geloof geeft geen beperking. Maar geloof in God geeft me kracht en dankbaarheid. Dankbaarheid ook voor de natuur, waar ik erg van kan genieten. God is een punt waar je je dankbaarheid op kunt richten, dat wil ik doorgeven aan kinderen. Van God krijg je steun en van God leer je hoe je leven moet.