Vieftig jaor Kerkkampen, wat een tied!
Maor hoo is ’t allemaol begonnen? Samen met Wim Keunen zat ik in de diaconie en aangezien mien vrouw bevriend was met Wim zien vrouw Sinie, kwamme wi-j daor wal ‘s. Zo vroge wi-j ons op een dag af: ‘Waor bunt toch dee olde tenten eblevven waor vrogger de jeugdkampen met wedden ehollen?’
Waor ’t Wim en mi-j veural um te done was in het diaconale wark, was dat wi-j nogal ’s teggenkwammen dat kinder de dupe werden van de (financiële) problemen thuus.
Zo filosofeerden wi-j dan ok: ‘Wat zol h’t mooi waen as kindere uut zo’n gezin een waeke op kamp konnen.’
Amsterdamse kampen
Bi-jnao tegeliekertied kregge wi-j as diaconie contact met ’n kerkgemeente in Amsterdam-Oost. Daor wollen ze met ’n groep kinder uut dee achterstandswiek graag een waeke op vakantie. Zo kwamme wi-j op ’t idee um ’s te kieken of dee olde tenten d’r nog waarn en um ’n kampwaeke veur dee kindere op te zetten.
Wi-j hebt den helen visite-aovend niks anders meer edaone as zo’n waeke in mekare zetten, um vervolgens dat op de eerstvolgende diaconievergadering veur te stellen. Neet iederene was direct enthousiast (‘Waor beginne wi-j an?’) maor Wim en ik mochten ’t uutwarken en contacten leggen met de leu in Amsterdam. Ok wiste wi-j nao eneg speurwerk de tenten te liggen, namelek op de zolder van gebouw Elim. Maor in plaats van dadde wi-j eerst ’s gingen kieken of dee tenten nog wal good waarn, hadde wi-j al contact ezocht met de Amsterdamse mensen.
Wi-j baoden heur an dat veerteg kinder een waeke lang gratis in Aalten op kamp mochten, inclusief de leiding en de busreis. Dat wollen ze wal, zee regelen daor alles en wi-j zollen alles hier regelen. Wi-j kreggen een bos van Bertus Jansen an de Veldweg an-ebaone. Toen ’t zo wiet was hebbe wi-j de tenten van ’t zolder in Elim ehaald en ekekken wat d’r allemaole nog gebeurn mos. Dat he’w ewetten!
D’r zatten grote muzegaete in de tenten, d’r was völ ander materiaal wat neet meer compleet was, en d’r was gin fatsoenleke recreatietente.
Dan maor naor Veenstra en een grotere tente ehuurd en ander materiaal links en rechts op-eschooid. De Amsterdammers konnen kommen.
Tut zowiet ging ’t nog redelek good, maor wadde wi-j neet in de hand hadden was het weer. Van de zes dagen waarn zeker veer dagen met pet-weer. Kold en völle raegen, zovölle da’w elders ruumte mosten zeuken um de kindere te vermaken. Wonderlek was dan ok dat de kindere ’t een geweldege waeke hebt evonnen en daor dede wi-j ’t uut-endeleke veur.
Ok de leiding zag de humor d’r wal van in en wol graag ’t volgende jaor weerkommen. Dat he’w dan ok weer an-ebaoden, maor dan op een groter en opener terrein, het terrein van Ons Genoegen op de Haort.
Dat was een groot succes en zo kwammen de Amsterdamse boefjes nog jaoren in Aalten bivakkeren. Vanaf het darde jaor was dat in de bos bi-j zandgat van Ansink in de Wolboom, later op eigen diaconaal terrein an de Pasopweg.
Vermeldingsweerd is daorbi-j dat het meisje Glenda Hulita Elisabeth Batta, better bekend as zangeres Glennis Grace, as kind ’n paar jaor op ‘t kamp verbleef.
Aaltense kampen
Nao ’t eerste jaor van de Amsterdamse kampen begon ’t ok te kriebelen um veur de Aaltense kinderen zo’n kamp te organiseren. Noo was ‘t moeilek um dee kindere te vinden en deurumme kreg ieder kind uut de viefde en zesde klasse van de laegere schole ’n uutneudeging. Daor werd leiding bi-j ezocht en het eerste kamp ging naor Eibargen, in de buurtschap Hupsel.
Van den boer, waor het bos van was, mochte wi-j ruumte maken veur de tenten, ’n grote tente um te recreëren, ’n terrein um te spöllen en neet te vergaeten: een HUDO. Noo zö’j ow misschien afvraogen: wat is een HUDO? HUDO is de afkorting van ‘Houdt Uw Darmen Open’. ‘t Is dus een primitief kamptoilet. Het besteet uut ’n gat in de grond en daorbovven een holten zitrame. Dat is een mooie oplossing, maor dan mot ’t frame wal steveg in mekare ezet worden, anders he’j ’n probleem.
D’r umme hen werd een zeil emaakt, vake um een paar beume hen, met een ovverlap zoda’j nog een betjen privacy hadden. Uutwarpselen wedden dan
met een betjen zand aoverdekt. Dat ging vake good, allene as het warm weer was dan stikken ’t van de vlegen.
Maor ok hier waarn de slaoptenten neet waterdichte met alle gevolgen van dien, maor de kindere vemaken zich prima, al had de leiding de hande daor wal ’s vol an. Iederene was enthousiast en de kampwaeke greujen uut, met elk jaor wal baetere veurzieningen, maor ok met de neudege teggenslagen. Zo herriner ik mi-j nog een heel mooi kampterrein in Reurle. Kreg ik op ’n aovond tegen half elf een telefoontje dat nao ’n duftege raegenbujje en onweer ’t hele kamp onder water ston en de bedden dreven gewoon in de tenten. Of ik een paar man kon optrommelen um met te helpen ’t kamp te evacueren?
Ik wiste ’n man of wat te regelen en dat in noodvaart nao Reurle. De raegen was op -ehollen, maor wat ’n toestand. D’r ston minimaal twinteg centimeter water op ’t terrein en in de tenten. Noo was d’r een boer op ongeveer tweehonderd meter wee-t ’n wagenloze(loods) beschikbaor had. Alles werd daor ontruumd en daor konnen de kindere hun slaopplaatsen inrichten, veur zowiet dat nog ging, in verband met de nattigheid. Maor wi-j hebt ’t ered en de kinder hebt wieters ’n mooie waeke ehad.
Zo völt d’r nog völle meer te vertellen van alle gebeurtenissen en de geschiedenis van de kampwaeken.
Kom dus zoaterdag vanaf dri-j uur maor naor ’t Romienendal , daor wordt ’t o.a. breeduut epresenteerd en maakt ze d’r ’n mooi feesjen van, met alle metwarkers en andere leu dee met dit wark zich verbonden veult.
Gewoon kommen dus, ’t kost ’n tientjen, maor dan zee’j ok heel wat.
Annold Aorntsen