Pure projectie
Anneke Wattel – de Vries is Kerkelijk Werker Pastoraat in wijk Zuid-Blauw. Ze is getrouwd met Bart en moeder van Lydia, Noah, Thalita en pleegmoeder van Gydo en Milo.
Elke avond krijgen onze katten wat extra lekkere hapjes. Onze dochter werkt in een dierenwinkel en af toe kan ze wat producten meekrijgen, waarvan de houdbaarheidsdatum bijna is verlopen.
Deze keer is het een bak vol krokante hapjes voor de katten. Ook deze avond krijgen ze wat lekkers. Ik hoor ze bijna spinnen. Ze zitten allemaal heerlijk te smullen. Behalve onze kater Tikar. Terwijl ik naar hem kijk, doet hij zijn kop omhoog en kijkt mij met zielige, verlangende en verwijtende ogen aan. Want hij heeft géén lekkere hapjes. Stiekem probeert hij er een paar uit een bakje van een van de andere katten te stelen. ‘Euh, dat mag jij niet!’ Zeg ik streng tegen hem. Dus trekt hij langzaam zijn kop weer terug en kijkt mij diep teleurgesteld aan.
Hij mag deze brokjes niet omdat hij last heeft van chronisch nierfalen. Hij mag alleen speciale brokjes. Uiteraard begrijpt hij hier niets van. Ik heb met hem te doen en ik begrijp hem heel goed. Vanwege mijn darmklachten, heb ik voor de zoveelste keer een dieet voorgeschreven gekregen waardoor ik van alles niet mag. Ik herken me zo in hem. Ik ga op mijn hurken voor hem zitten en zeg: ‘Lieve Tikar, ik ben het helemaal met je eens. Het is niet eerlijk hè. Zitten zij van die lekkere hapjes te eten en jij mag er niets van. Je kunt er alleen maar naar kijken. Ik begrijp het heel goed hoor. Weet je, ik wil ook heel graag een stukje kaas of sommige lekkere koekjes, taart of een heerlijke kop koffie, maar ik mag het ook niet. En ja, dan kijk ik net als jij naar al die anderen die dat lekkere eten of drinken wel nemen en dan zou ik ook zo graag wat willen. Maar ja, het is niet goed voor ons hè. We moeten goed op onze gezondheid letten. Ja, ik begrijp het best hoor.’
Ik geef hem een aai over zijn bol. Opeens hoor ik hard gelach in de kamer. Mijn man heeft elk woord gehoord. Hij komt niet meer bij van het lachen. Ook ik schiet in de lach.
‘Pure projectie’ zegt hij. ‘Ja dat weet ik wel’ zeg ik, ‘maar het is wel leuk om te doen’. Je inleven in dieren en met ze praten schijnt een teken van intelligentie te zijn. Al kunnen we daar natuurlijk ook ontzettend in doorslaan. Maar hoe heerlijk is het om je soms gewoon even helemaal in te leven in je kat, hond of vogeltje en een ‘echt’ gesprek met ze te hebben. Het zijn tenslotte levende wezens voor wie de zorg aan ons is toevertrouwd.
Ja, ik begrijp Tikar heel goed.