Overdenking

De kerk van alle tijden…?

Iemand zei tegen mij: ‘…de kerk is zo veranderd. Vroeger ging het heel anders. En wat nu mag, mocht vroeger helemaal niet. Was het vroeger dan allemaal fout? ’Tja, ik denk niet dat het vroeger allemaal ‘fout’ was. Wel anders inderdaad. De kerk verandert constant. We zien alle eeuwen door dat de kerk verandert. In inzichten, in vorm, in grootte, in structuren enz. En als we eerlijk zijn en goed om ons heen kijken is de kerk ook verschillend per land, per cultuur en soms zelfs per plaats. In Nederland alleen al hebben we heel veel verschillende kerkstromingen. Ik ben opgegroeid in Indonesië, op Papua.
Mijn vader was daar zendeling. Ik ben gedoopt in een kerkje gemaakt van de bladschede van palmbladeren. Een klein kerkje; groot genoeg voor de gemeenschap daar. Op zondag kwamen er allerlei mensen uit het dorp naar de kerk. Het was er altijd ‘rommelig’ en nooit echt stil. Kleine kinderen huilden of speelden, moeders gaven baby’s de borst en soms liepen er kippen of een varken door de kerk. Er was geen microfoon, dus mijn vader probeerde boven alle geluiden uit te preken. Als kind vond ik het altijd wel gezellig.
Het had iets gemoedelijks. Iets familiairs en gezelligs. De kerk had een zinken dak, dus als het hard regende was mijn vader eigenlijk helemaal niet meer te verstaan door het lawaai van de regen. Als kind vond ik dat erg grappig. Als ik aan de kerk denk, komt natuurlijk dat krakkemikkige gebouwtje in mijn gedachten, maar vooral de mensen die kwamen. De gemeenschap waar ik bij hoorde. Het was een grote familie, waarin ik me welkom voelde en waarin er liefdevol naar me omgekeken werd. Toen ik jaren later weer eens terugging naar Papua werd ik meteen hartelijk ontvangen. Ik hoorde nog steeds bij die gemeenschap. Die gemeenschap van gelovigen wereldwijd. Van alle tijden en alle plaatsen. De kerk is voor mij die liefdevolle, hartelijke, betrokken gemeenschap van Christus, waar ik welkom ben. Of het nou in Aalten is of in Papua. En de volmaakte kerk … die komt nog.

Het volgende gezang kwam bij mij boven:

De kerk van alle tijden kent slechts één vaste grond
‘t is Christus Die door lijden Zijn volk aan Zich verbond
Om haar als bruid te werven, kwam Hij ten hemel af
‘t was Hij die door Zijn sterven aan haar het leven gaf

Uit ieder volk verkoren, toch in haar Heiland één
Is zij door Hem herboren, blijft dit haar kracht alleen
Eén geest, één vast vertrouwen, één doop, één heil’ge dis
Eén Heer, op wie te bouwen, haar troost en rijkdom is

Anneke Wattel-de Vries