Overdenking

Door Wilma de Jong

Een ladder naar de hemel – zo werd het gebed vroeger wel genoemd- schrijft Alfred C. Bronwijk in het voorwoord van zijn boekje ‘Ladders naar de hemel’. ‘Want bidden is zoveel als het stof van je ziel blazen. Even het ventiel van je hart ontluchten. Het luidruchtige vervangen door stilte en Gods aanwezigheid rondom je ervaren. Je op meer dan het gewone, op het hogere richten. Maar bidden heeft ook nog een andere richting: het is tegelijk een afdalen naar het diepste van jezelf. Een geestelijke zelfverkenning. Waarbij de schuurplekken van het leven genezend worden blootgelegd. Elk gebed is zo een tweegesprek. Een dubbele beweging in één: een blik naar boven en ook een blik naar binnen. Gebeden zijn zodoende ladders ˗ spirituele ladders naar het eigen hart en naar de hemel.’

(Onderstaand gebed staat niet in bovengenoemde bundel maar is wel van zijn hand.)

Heer,

schenk mij op het juiste ogenblik

rust,

om de tijd te nemen voor mijzelf

nuchterheid,

om zakelijk te blijven

inzicht,

om de ander te begrijpen

matigheid

in afkeuring en kritiek

wijsheid

om een zelfstandige mening te vormen

humor

om misverstanden te accepteren

stilte

om te kunnen zwijgen

grootmoedigheid

om excuses te aanvaarden

kracht

om te veranderen wat ik kan veranderen

moed

om een plek te geven wat niet anders kan

maar bovenal de steun van uw aanwezigheid.

Amen